Hoi!

Vandaag vertellen wij jullie het verhaal over hoe Sophie vijf keer dood ging op één dag. Maar eerst het einde van gisteren. Na onze heerlijke siësta hebben we besloten om naar de Tempel van de Hemel te gaan. Bleek dat ding belachelijk ver weg te liggen, dus onze voetjes deden filnk pijn toen we er ein-de-lijk aankwamen. Wat blijkt... hij was al dicht. Dus na een tijdje rondhangen in het omliggende park hebben we uiteindelijk maar een riksja aangehouden die ons na een beetje gepingel van Sophie wel even af wilde zetten bij de metro. Onderweg naar ons hostel nog even wat kraampjes langsgegaan voor wat lekkers (kipspiezen, omelet en zonnebloempittenkoekjes) en toen weer vroeg naar bed gegaan...

... want om 6 uur ging de wekker weer. Na een uur of 3 zouden we aankomen op onze bestemming, en na 2,5 uur zagen wij voor de allereerste keer smogloze zonneschijn in China. Heerlijk fijn, want dat betekent dus dat we een mooi uitzicht hadden tijdens onze tocht door de bergen tijdens onze wandeling over de Chinese Muur. Het was echt in één woord fantastisch. Wat we van tevoren hadden gehoord is dat het geen toeristische route was (en we zijn dan ook letterlijk GEEN andere toeristen tegengekomen), wat ze er niet bij hadden gezegd is dat het echt een heel erg zware wandeling was (dus arme Sophietje had er heeeeeel veel moeite mee, niet erg want Johannes had zo genoeg tijd om vlinders, bugs, bloemen, en nietbestaande vogels te kijken). We zijn een stuk gelopen dat op dat moment gerestaureerd werd (lees: drie Chinezen met een schepje die het rustig aan doen), dus het grootste deel van de weg was het zigzaggen tussen struiken en afgebrokkelde stenen door. En met afgebrokkelde stenen bedoelen we dus landslides van bakstenen waar je maar op een of andere manier overheen moet klauteren zonder, of in ons geval met, vallen. Bloed, zweet, maar nog lang geen tranen, dat was het motto van de dag! In totaal zijn we langs 12 wachttorens gelopen, waarvan er nog 9 herkenbaar waren. In totaal zijn we meer dan 10 km gelopen, maar dat waren geen 10 km zoals van Eindhoven naar Mierlo. Geloof ons maar. Tot toren 5 ging het ladderstijl omhoog en daarna was het omlaagschuiven geblazen. Maar nu klinkt dit allemaal een beetje alsof we spijt hebben en liever naar de mc donalds waren gelopen, maar het was zo ontzettend tof en we zouden het zo nog eens doen. Geen haartje op ons hoofd heeft spijt en ik raad iedereen het aan om het ook te doen. Helemaal geen andere toeristen en een view waar je U met een hoofdletter U tegen zegt. Het is het echt 100 procent waard!

Beneden aangekomen moesten we nog 20 minuten naar de verharde weg lopen en daar zagen we dan onze bus staan. En in die bus lag een schat op ons te wachten: infinite veel waterflessen en airco, want onze 3 liter waren lang niet genoeg, dat hebben we er meteen weer uitgezweet in de 36 graden hete zon... Gelukkig kregen we toen een goddelijk lekkere lunch en konden we zowaar ijskoude sprite kopen! We waren weer herboren om in de bus weer in slaap te vallen en 2,5 uur later van een lekkere douche te kunnen genieten.

Wat een dag! En hij is nog niet voorbij. Het is hier nu 8 uur ‘s avonds en wie weet wat we nog gaan doen...

Sophie en Johannes