The long way down

Hoi!

'Nog maar 5,5 uur', als je die woorden uit je mond hoort komen weet je dat je al veel te lang in de trein zit. Maarja, het is wel zo, nog maar een paar uurtjes en dan zijn we op bestemming (of nouja, in de stad voor de stad waar ons dorp in de buurt ligt). Daarna met de taxi naar ons hotel, we hopen er om middernacht te zijn.
Maar eerst even het begin van deze blogupdate, dus het einde van de vorige. We zijn een echte man en vrouw geworden op de muur en daarvoor stonden we voor een gesloten Tempel van de Hemel. De dag nadat we naar de muur gingen lag het dus voor de hand om nog eens naar die tempel te gaan. Deze keer in de ochtend, zodat hij zeker niet gesloten zou zijn. Eenmaal daar aangekomen zagen we wel dat het de dubbele moeite waard was geweest. Deze tempel is geheel anders dan de tempels die we tot nu toe gezien hebben en ondanks de hordes Chinese toeristen was het een mooie met een prachtig park eromheen. Zoals we al bij eerdere hordes Chinezen hebben ondervonden, zijn wij naast de tempels ook een toeristische attractie en zijn ze niet te verlegen om samen met ons op de foto te gaan. De teller staat inmiddels op 9 foto's. Op de terugweg zijn we weer eens door de Hutongs gelopen en lekker Chinese pannenkoeken geluncht voor 15 cent pp, maar wel verdwaald en dus na een uur weer precies uitgekomen waar we begonnen waren. Uiteindelijk even de laatste puntjes op de i gezet bij ons hotel, en nog even wat gegeten bij ons restaurantje van de eerst dag (deze keer geheel zelfstandig besteld! :D), het was weer superlekker!

Daarna begonnen we aan de langste reis van onze vakantie (nog langer dan de vliegreis)... 17:00 vertrokken we richting de metro om vervolgens na een lange tocht te voet precies op tijd aan te komen op een overweldigend groot, druk en verwarrend station. In de wachthal vonden we onszelf terug samen met een paar duizend Chinezen en onze eerste gedachte was: 'Ik ga nooit meer klagen over de NS.' Nadat wij samen met de Chinamannen en -vrouwen en twee Franse lotgenoten door een poortje gedreven werden en over de wagons verdeeld werden, zagen we dat de hardseet geen houten bankje was met kippen. Het leek meer op een veewagon met een paar redelijke stoelen. Gelukkig hadden wij plaatsen gereserveerd, maar aangezien we net zo gastvrij zijn als de Chinezen zelf zaten we al snel met 7 man op 4 stoelen. Het was zo eigenlijk best gezellig!
Toen we een uur onderweg waren veranderde de stemming echter... Het werd steeds warmer, het zweet liep in steeds meer druppels van ons gezicht en er kwamen steeds meer halfnaakte Chinamannen bij. Er werd steeds harder geschreeuwd en geroepen en op een gegeven moment werden de verkopers de weg versperd. Een hele scheldorkaan barstte op ze los en zelfs baby's werden als blokkade gebruikt. Ons treinstel was zo goed als gekaapt... Voor de mensen die niet veel Aziaten kennen; ze worden absoluut niet snel boos, maar als het gebeurt dan weten wij nu hoe het eruit ziet. Met de hulp van Johannes de Ariër die toch wel sjans heeft met alle Chinagirls, konden twee giechelende engels-sprekende meisjes ons uitleggen wat er aan de hand was; de airco was stuk en ze hadden honger. Na lang gezanik heeft een kerel met gereedschap de airco gefixt, en was iedereen weer happy (totdat het TE koud werd, want toen begon het weer opnieuw). Verder is het tot nu toe een best relaxte treinreis.... we hebben geleerd dat Chinezen teringveel eten meenemen en dat graag uitdelen aan de buren (Johannes heeft al KFC, koek en nog meer koek gescoord van VIER VERSCHILLENDE MEISJES!)... behalve de KFC is er toch nog één dode maar toch nog helemaal intacte kip voorbij gekomen (incl. nare geurtjes).. en niet te vergeten, het uizicht wordt elke kilometer mooier (en als je er al bijna 2135 kilometer op hebt zitten betekent dat dat je een prachtig -smogloos- uitzicht hebt). We hebben in ieder geval weer veel nieuwe vrienden, en een heerlijke ervaring erbij.

Helaas pindaskaas, weinig 27 uur; het zijn er uiteindelijk een dikke 29 geworden. Wat in de bonusronde betekende dat de taxi al weg was, en wij met onze Franse matties (Vincent en Marie) mee naar hun hotel zijn gegaan om vervolgens samen op één bed in een slaapzaal te liggen, achja, moet kunnen. Wat wel een pluspunt is aan de vertraging is dat we nog vrienden hebben gemaakt met Tongtong en Zhan Di (en hun minions), die ongeveer vijf woorden Engels spraken, maar nu wel het zweephandje kunnen (dankzij Johannes).

Hoe dit avontuur afloopt lezen jullie de volgende keer, want wij gaan genieten van onze avond.

Groetjes!

Beijing (deel 2) - De dag van de Muur

Hoi!

Vandaag vertellen wij jullie het verhaal over hoe Sophie vijf keer dood ging op één dag. Maar eerst het einde van gisteren. Na onze heerlijke siësta hebben we besloten om naar de Tempel van de Hemel te gaan. Bleek dat ding belachelijk ver weg te liggen, dus onze voetjes deden filnk pijn toen we er ein-de-lijk aankwamen. Wat blijkt... hij was al dicht. Dus na een tijdje rondhangen in het omliggende park hebben we uiteindelijk maar een riksja aangehouden die ons na een beetje gepingel van Sophie wel even af wilde zetten bij de metro. Onderweg naar ons hostel nog even wat kraampjes langsgegaan voor wat lekkers (kipspiezen, omelet en zonnebloempittenkoekjes) en toen weer vroeg naar bed gegaan...

... want om 6 uur ging de wekker weer. Na een uur of 3 zouden we aankomen op onze bestemming, en na 2,5 uur zagen wij voor de allereerste keer smogloze zonneschijn in China. Heerlijk fijn, want dat betekent dus dat we een mooi uitzicht hadden tijdens onze tocht door de bergen tijdens onze wandeling over de Chinese Muur. Het was echt in één woord fantastisch. Wat we van tevoren hadden gehoord is dat het geen toeristische route was (en we zijn dan ook letterlijk GEEN andere toeristen tegengekomen), wat ze er niet bij hadden gezegd is dat het echt een heel erg zware wandeling was (dus arme Sophietje had er heeeeeel veel moeite mee, niet erg want Johannes had zo genoeg tijd om vlinders, bugs, bloemen, en nietbestaande vogels te kijken). We zijn een stuk gelopen dat op dat moment gerestaureerd werd (lees: drie Chinezen met een schepje die het rustig aan doen), dus het grootste deel van de weg was het zigzaggen tussen struiken en afgebrokkelde stenen door. En met afgebrokkelde stenen bedoelen we dus landslides van bakstenen waar je maar op een of andere manier overheen moet klauteren zonder, of in ons geval met, vallen. Bloed, zweet, maar nog lang geen tranen, dat was het motto van de dag! In totaal zijn we langs 12 wachttorens gelopen, waarvan er nog 9 herkenbaar waren. In totaal zijn we meer dan 10 km gelopen, maar dat waren geen 10 km zoals van Eindhoven naar Mierlo. Geloof ons maar. Tot toren 5 ging het ladderstijl omhoog en daarna was het omlaagschuiven geblazen. Maar nu klinkt dit allemaal een beetje alsof we spijt hebben en liever naar de mc donalds waren gelopen, maar het was zo ontzettend tof en we zouden het zo nog eens doen. Geen haartje op ons hoofd heeft spijt en ik raad iedereen het aan om het ook te doen. Helemaal geen andere toeristen en een view waar je U met een hoofdletter U tegen zegt. Het is het echt 100 procent waard!

Beneden aangekomen moesten we nog 20 minuten naar de verharde weg lopen en daar zagen we dan onze bus staan. En in die bus lag een schat op ons te wachten: infinite veel waterflessen en airco, want onze 3 liter waren lang niet genoeg, dat hebben we er meteen weer uitgezweet in de 36 graden hete zon... Gelukkig kregen we toen een goddelijk lekkere lunch en konden we zowaar ijskoude sprite kopen! We waren weer herboren om in de bus weer in slaap te vallen en 2,5 uur later van een lekkere douche te kunnen genieten.

Wat een dag! En hij is nog niet voorbij. Het is hier nu 8 uur ‘s avonds en wie weet wat we nog gaan doen...

Sophie en Johannes

Beijing (deel 1)

Ni Hao!

Na 21 uur reizen hebben we het toch eindelijk voor elkaar gekregen; we zijn gearriveerd in Beijing. Het was een lange reis en uiteindelijk hebben we maar 1,5 tot 2 uur geslapen. We zijn dus goed moe. Gelukkig ging de reis van het vliegveld naar het Drumtower Hostel als gesmeerd en ondervonden we zo goed als geen problemen met de taalbarrière.
In het hostel hebben we dan kunnen genieten van die langverwachte douche. Eenmaal opgefrist waren we klaar om de stad in te gaan, maar eerst even treinkaartjes kopen. Helaas blijkt nu dat we 27 uur met kippen in een wagon moeten zitten... (codenaam: Hardseet) Dat wordt geen bedje in een stoptrein dwars door een van de grootste landen ter wereld, maar dat is een peulenschil voor ons!
Vanaf het balkon scanden we de smogvervuilde skyline op bezienswaardigheden en de Belltower was gewoon te aanwezig om genegeerd te worden. Dit bleek een erg indrukwekkend gebouw en tegenover stond de minstens net zo toffe Drumtower. Vanuit hier zagen we het Beihai park en de het volgende doel stond op de agenda. Dit bleek een flinke wandeling te zijn, maar dat maakte ons niet uit, en een vijver waar zwemles ingegeven werd en een opiumopa zorgde voor extra vermaak. Voordat we het park binnengingen aten we eerst even een bakje zoete aardappelfrietjes en een soort viskoekjes. Hartstikke lekker en Sophie hoefde nu niet meer om te vallen van de honger. Eenmaal in het park aangekomen snapten we al snel waarom je entree moest betalen. Wat was dat een mooi park! Johannes heeft zelfs 3 nieuwe soorten getwitched! Voor Sophie zorgden vooral de vele tempels voor het nodige vermaak. Voor Johannes natuurlijk ook! Vanuit het park liepen we langs de verboden stad en beklommen we de berg die daar tegenover lag. Op deze berg staan een aantal pagoden, die gebouwd zijn om over de verboden stad uit te kijken. De entree die je hiervoor betaalt is voor China vrij duur (2 Euro de man) maar dat komt omdat de pagoden nog niet helemaal klaar zijn en dus ook nog niet afbetaald zijn. Het uitzicht is de entreeprijs wel dubbel en dwars waard!
Op de weg terug liepen we door de hutongs (een net werk van stegen met overal kleine huisjes waar de plaatselijke bevolking leeft en het leven op straat gebeurt (de lasser werkt bijvoorbeeld midden op straat omdat de stoep toch wel vol met spullen staat), en na een stuk lopen gingen we maar een huisje tussen de Drum en Bell Tower in, omdat we dachten dat we hier konden eten, maar er waren 3 verschillende mensen nodig om dit te bevestigen. Bestellen bleek even lastig, want uit de kaart vol Chinese tekens werden we niet echt wijs. Uiteindelijk zochten de mensen zelf het eten voor ons uit en konden we genieten van heerlijke kip, rund en gebakken rijst. Wat hebben wij daar moeten lachen en die mensen daar om ons waarschijnlijk ook. Hierna zijn we via een supermarkt (om een fles water van 1,555 L water te kopen) naar ons hostel gegaan. Thuis zijn we instant gecollapst en waren we niet eens in staat om dit verhaaltje tot een einde te brengen.

Op dag 2 stonden we om 6 uur op dankzij Sophie's innerlijke wekker. Ons doel was een ander deel van Beihai park, in dit deel staat een heel erg mooie witte pagode op een berg. Helaas moesten we een flink stuk lopen naar de ingang. Het ochtendritueel van de pekinezen was wel erg leuk te zien. In het park werd dat nog leuker met openbare Kung Fu, Dans, Yoga en Zwaardlessen. Het pluspunt was dat we het park voor ons zelf hadden (op een vissende en een fluit spelende Chinees na), het minpunt dat de pagode zelf nog niet open was. Daarna zijn we naar de Verboden stad gegaan, en konden we precies toen het open ging naar binnen. Heel eventjes hadden we de straatjes voor onszelf en konden we heerlijk rustig rondlopen. Hoe langer we er bleven, hoe drukker het werd, tot er na een uur een paar duizend fotograferende chinezen om ons heen stonden (niet overdreven). Na een paar uur op en neer lopen wilden we wat rust, en we dachten dat we op het grootste plein van de wereld wat meer ruimte zouden hebben. Helaas pindakaas, daaaamn wat een druk plein. Wel echt indrukwekkend, al was het jammer dat ze het Mao-gebouw (Chinezen schuiven graag aan achter een paar honderd meter lange rij, wij liever niet) er midden op gezet hebben, want dat haalt het effect er wel een beetje vanaf. Vervolgens op de metro gesprongen naar de Lama tempel (de grootste boeddhistische tempel van Beijing). Die bleek nog moeilijk te vinden, maar gelukkig hebben we op onze omweg nog wel een uitgebreide lunch gescoord van 50 hele centen (en ook nog eens superlekker). Bij Lama tempel moet je je een stuk of 25 tempels voorstellen, met pleinen ertussen en kampvuren van wierrook, een sandalwood Boeddha van 18 meter, en een stel monniken die er tussendoor lopen. Wij hebben ons goed vermaakt, en zijn daarna maar even naar het hostel gegaan om een trip naar de Chinese muur te boeken (morgen, yayyy!) en even op bed te liggen om te bloggen.

Groetjes vanuit Beijing!

Johannes en Sophie

Nog maar een paar daagjes!!

Nog maar tien daagjes en dan is het eindelijk zo ver.... we gaan naar China!

Na bijna een jaar van sparen, plannen, reisboeken lezen en afwachten is het moment bijna aangebroken dat we eindelijk in het vliegtuig mogen stappen. De visa zijn aangekomen, de inentingen zijn gezet, de hostels zijn geboekt (nouja, een paar dan), onze kamers liggen vol met spullen die we mee moeten nemen en wij kunnen bijna niet meer wachten.

Op 26 juli om 13:10 vliegen we naar Moskou, om vanuit daar naar Beijing te vliegen. Na een paar daagjes sightsee'en reizen we met de trein door naar het zuiden om daar de boel onveilig te maken. We doen onze best om jullie een beetje op de hoogte te houden (maar we beloven niks

).

Groetjes,

Sophie en Johannes