'Tiger, let's go! Tiger, let's go!' Zo kwam onze taxichauffeuse het hotel binnen, om iedereen te verzamelen die mee zou gaan. Dat bleek toch wel een flink groepje te zijn, dus na een beetje geregel met het aantal busjes konden we op weg gaan naar de Tiger Leaping Gorge, voor een tweedaagse trek langs een prachtig landschap. Na wat geklets met een Amsterdammer in de bus, kwamen we na ongeveer 2,5 uur aan op bestemming en konden we vertrekken. Natuurlijk eerst even fout gelopen, maar anders zouden we Johannes en Sophie niet zijn natuurlijk. Het is allemaal een beetje moeilijk uit te leggen, dus kijk maar lekker foto's; de trek was middelzwaar en dus goed te doen voor ons, het uitzicht was ongelofelijk gaaf en we hebben weer heel wat leuke mensen ontmoet. Het eerste stuk hebben we doorgebracht met Joris de Amsterdammer en zijn vriendin, en halverwege de dag zijn we met een Canadees en een Fransman (die absoluut gestoord waren, en een tas bij hadden met o.a. een fles wijn, drie flessen water, een pot instant koffie, een fles sap, zaklampen en ga zo maar door, het woog in ieder geval meer dan onze maandrugzakken) samen gelopen. Onderweg hebben we voor het eerst cactusfruit geproefd; lekker, smaakt naar meloen. Net voor het zwaarste deel van de trek kwamen we aan bij een huisje en hebben we appels gegeten, terwijl de eigenaresse vroeg of we niet wat 'smokeysmokey' wilden voor onderweg, wijzend naar enorme zakken wiet (de Canadees had daar blijkbaar we zin in). We hebben in ieder geval weer dikke lol gehad, en toen we 's avonds aankwamen in ons hotel (Halfway Hostel; dat best wel wat verder dan halfway was, maar zelfs de wc's hadden uitzicht) ging de pret maar door. Het uitzicht van het dakterras was echt super, het bier was goedkoop, en de fles wijn van de Fransman moest natuurlijk op.

De volgende dag zijn we, na pannenkoeken met appel, banaan en honing, weer op pad gegaan, dit keer voor het eerst met z'n tweeën. De tweede dag bleek nog waanzinniger dan de eerste. Onderweg kwamen we een paar keer een Brits stel uit ons hotel tegen dat best even vermeld mag worden; zij ging te paard en hij (niet meer de jongste) hield dat paard te voet bij. Op het einde van de route ligt Tina's Hotel, en iets verderop ligt Sean's, wat eigenlijk ons doel was. We besloten de alternatieve route te nemen, want die zou door een bamboebos gaan. Het bleek een goede keuze, maar niet de gemakkelijkste. Het bos was tof en we hebben lekker gechill't op een soort strandje bij een waterval, alleen voorbij die waterval ging onze weg ineens een lachwekkend steile berg op, over een geitenpad. Met veel struggels hebben we het gehaald, en voor de verandering ging het Sophie eens een keer gemakkelijker af dan Johannes (goed teken!). Boven op de berg werden we beloond met een walnotentuin met de ultieme Sound-of-Music-feel. Op de weg naar beneden gingen de pijlen die ons richting Sean's wezen ineens in een rondje en moesten we de weg vragen aan locals, die ons helaaspindakaas naar Tina's stuurden (dus dat was 2 uur trekken voor 200 meter). Daar kwamen we echter wel onze nieuwe vrienden tegen, inclusief de Duitser en twee Canadezen die we in Guilin al eerder hadden ontmoet en twee Amerikaanse meisjes (Helen en Rebecca). Met hun besloten we naar beneden te gaan om de rivier van dichtbij te bekijken, wat nog best wel een heel stuk afdalen betekende (incl. met ijzeren ladders omlaag). Maakt niet uit, want het was supertof, en we hebben er uiteindelijk een zwembadparty in de waterval van gemaakt. Kleren uit, even doorbijten en dan lekker rotsklauteren en zwemmen; we waren echte trendsetters. En niet te vergeten, we hebben de Yangtze-rivier aangeraakt (als je daar in gaat zwemmen ben je dood, punt.). Uiteindelijk weer omhoog geklommen met de Amerikaanse meisjes, en gelukkig nog twee mensen tegengekomen bij Tina's, zodat we een minibus konden huren naar het begin van de trek. Helaas stond er 4 kilometer voor aankomst een vrachtwagen dwars op de weg (per ongeluk natuurlijk), en moesten we overstappen en weer betalen. Daar met veel moeite nog een minibus geregeld naar Lijiang (omdat er aan de weg gewerkt werd waren er niet veel taxi's, maar het was ook de reden dat we geen entree hoefden te betalen). De chauffeur wist de weg in Lijiang niet, waardoor we daar nog eens moesten overstappen. We waren dus vrij laat bij het hotel, waar we na een welverdiende douche het hangslot van onze kamer onmogelijk open kregen en dus opgesloten zaten. Een kerel van het hotel moest door ons raam naar binnen klimmen en kreeg het slot natuurlijk WEL open (zucht, schaam). Daarna gaan eten, om er terwijl het eten op de barbercue lag achter te komen dat het kwart voor 12 was (12 uur sluit ons hotel), dus snel de stokjes van de grill gepakt en het op een rennen gezet om op tijd te zijn. De avond was dus een beetje een tegenvaller in vergelijk met de rest van de dag.

Maarja, waar het om gaat; wij hebben het heerlijk gehad. Een fantastisch uitzicht, supervette planten gezien (wilde rododendron, afrikaantjes, buxus en edelweiss bijvoorbeeld), superleuke mensen ontmoet en .... 10 nieuwe soorten voor Johannes (joehoe!).

Het was dikke pret en echt een aanrader, groetjes vanuit de bus naar Shangri-La.