Hoi!

We zijn weer een paar dagen en heel wat kilometers verder.. Na een bus van Shangri-La naar Lijiang (4 uur), een overnachting, de bus van Lijiang naar Panzhihua (waarin onze achterbuurvrouw de volle 8 uur heeft zitten overgeven), en direct daarna de trein naar Emei (10,5 uur en allebei een bedje in een andere coupé) kwamen we aan in Emei - om meteen weer door te reizennaar Leshan.

In Leshan heeft een monnik heeeel lang geledenbesloten dat er een Boeddha van 71 meter hoog uit een klif gehakt moest worden, zodat het water niet meer zo wild zou zijn. Blijkt datdieBoeddha niet alleen heeft gewerkt(door al dat gehakin de steen is de rivier nu ondiep en rustig),hij is ook nog eens heel erg tof.Jammergenoeg vindt half China hem ook de moeite waard om te bekijken, dus het is wel een tijdje in de rij staan voordat je je superklein mag voelen als je bij zijn tenen mag staan (de voeten zijn bijv. 8 meter lang). Bij zijn hoofd (boven op de berg dus) liggen heel wat tempels waar we ons goed mee hebben vermaakt. Na een uur of twee besloten we toch maar in de rij te gaan staan, en twee uur later stonden we bij zijn tenen. Adembenemend! Na nog een tempel en de tofste brug van de vakantie zijn we maar weer naar Emei gegaan om eens goed uit te rusten.

De volgende dag zijn we de berg op gegaan; Emei Shan is een boeddhistische berg van een dikke 3000 meter hoog en staat vol met tempels. Omdat we drie volle dagen op de berg hadden gepland, besloten we de langste route te nemen en eenhalf uur na vertrek bij ons hotel liepen we al (semi-verdwaald) door de jungle. Gelukkig waren we snel op het goede pad en hebben we de hele dag van prachtige natuur kunnen genieten (die vaak wel in dikke mist gehuld was, maar dat kon de pret niet drukken). We zijn uiteindelijjk twee keer de mist in gegaan en moesten terug lopen, maar na tijdje kwamen we bij de naughty monkey zone aan en wisten we dat we weer goed zaten. We hadden op de muur van ons hostel al genoeg over de monkeys gelezen (Beat the monkeys if you can and give them a look of death they'll never forget) dus we waren wel benieuwd hoe die monkeys nu waren. Het bleek min of meer een soort grote dierentuin zonder hekken te zijn waar alle chinezen samen komen om de Tibetaanse makaken te zien. De monkeys springen dan soms op iemands hoofd en dat was het met de naugthy, dus wij vonden het allemaal nogal mee vallen. Na een paar uur lopen kwamen we echter wat wilde monkeys tegen en eentje kwam met veel gegrom en ontblote tanden op Johannes af en stal van hem na een battle op leven en dood een fles Sprite.Helaas voor de monkey zat er geen dop op de flesen werd deSpriteverspild. Dus nu wilde hij Sophie's Sprite, maar toen kwamde monnik met een bamboestok en verjaagdede monkey. Later op de reis hebben we nog meer aanvaringen gehad met de monkeys en snapten we de quotes op de muur. Ook begrepen we nu waaromelke hiker eenbamboestok heeft en waren we de man dieSophie zomaar een stok gaf heel erg dankbaar.

Het was een lange dag, en en net toen we dachten er bijna te zijn bleek ons kaartje er nogal naast te zitten qua afstanden (6 kilometer bleek 15 kilometer). Dus toen wij om kwart voor 6 aankwamen bij een klooster werd ons aangeraden om niet meer door te gaan (gevaar voor ontvoering door apen in het donker). Eigenwijs als wij zijn gingen wij natuurlijk gewoon door, en klommen we 15 superstijle kilometers in één uur en drie kwartier om zo net voor donker aan te komen (hiephiephoera voor de conditie van Sophie!).De tempel waar we aankwamen na onze ultrahike bleek hartstikke gezellig en terwjil de monniken bezig waren met hun avondgebed gingen we richting onze slaapzaal. Deze deelden we met twee Nieuw-Zeelandse superhippies die ons nog een paar uur verhalen vertelden over hun Inner Light, de kanker die Coca Cola de wereld bezorgd en hun connecties met vogels ('Birds are the antennas to the stars'). We hebben in ieder geval wel een logeeraders in Nieuw Zeeland en het was heel gezellig.

De volgende ochtend stond Johannes vroeg op om te vogelen, en werd Sophie wakker met een nieuwsgierigeaap in de kamer. Heel de tempel bleekvol te zitten met aapjes en na een enorm vies tempel ontbijt (rijstepap, stinkend gekookt ei en ongebakken plakbrood) zijn we maar op pad gegaan om onderweg nog een tweede ontbijt te pakken. Weggaan bleek moeilijker dan gedacht, aangezien Johannes het slim vond om koekjes te pakken recht voor de neus van een aap. Het was weer een geweldige tocht omhoog, en we zagen de natuur veranderen hoe hoger we kwamen. De paar kilometer voor de top werden we gejoind door een paar duizend Chinese toeristen die met de bus en kabelbaan naarboven gingen. De wandeling naar de top werd niet beloond met een uitzicht (puur en alleen mist), maar wel met een toffe, goudentempel en een gestreeld ego omdat we zo goed kunnen traplopen.
Daarna zijn we de dag weer kamikazestijl geëindigd, door in de laatste twee uur licht nog een flink stuk af te dalen naar de Elephant Bathing Pool om te slapen. (Totaal van dag 2: 1000 meter omhoog geklommen, 500 meter omlaag.)

Dag 3 begon veel te vroeg door kletterende regen op ons dak, trommelende monniken in de hal en een spionerende aap op ons dakraam. Het heeft de hele dag geregend, dus de afdaling van 2000 meter(eigenlijk bedoeld om foto's te maken) bleek nogal hels. Het lijkt er helaas ook niet op dat de regen (lees: monsoon)de komende dagen op gaat houden, dus we verzachten onze pijn met wat extra biertjes en doen het nu rustig aan in ons hotel. Al met al kijken we terug op een heerlijke hike door prachtig mistig evergreen woud en naaldbos met massa's tempels erop. We hebben leuke mensen (en apen) ontmoet en ontzettend veel beestjes gezien (van eindeloos veel insecten, de broertjes van super earthworm Jim, supercute puppies etc etc) en Johannes heeft nu meer dan 100 vogelsoorten in China gezien. De berg is een absolute aanrader voor iedereen die geen hekel heeft aan trappen!

Groetjes van twee verzopen katjes