Ni Hao!

Na 21 uur reizen hebben we het toch eindelijk voor elkaar gekregen; we zijn gearriveerd in Beijing. Het was een lange reis en uiteindelijk hebben we maar 1,5 tot 2 uur geslapen. We zijn dus goed moe. Gelukkig ging de reis van het vliegveld naar het Drumtower Hostel als gesmeerd en ondervonden we zo goed als geen problemen met de taalbarrière.
In het hostel hebben we dan kunnen genieten van die langverwachte douche. Eenmaal opgefrist waren we klaar om de stad in te gaan, maar eerst even treinkaartjes kopen. Helaas blijkt nu dat we 27 uur met kippen in een wagon moeten zitten... (codenaam: Hardseet) Dat wordt geen bedje in een stoptrein dwars door een van de grootste landen ter wereld, maar dat is een peulenschil voor ons!
Vanaf het balkon scanden we de smogvervuilde skyline op bezienswaardigheden en de Belltower was gewoon te aanwezig om genegeerd te worden. Dit bleek een erg indrukwekkend gebouw en tegenover stond de minstens net zo toffe Drumtower. Vanuit hier zagen we het Beihai park en de het volgende doel stond op de agenda. Dit bleek een flinke wandeling te zijn, maar dat maakte ons niet uit, en een vijver waar zwemles ingegeven werd en een opiumopa zorgde voor extra vermaak. Voordat we het park binnengingen aten we eerst even een bakje zoete aardappelfrietjes en een soort viskoekjes. Hartstikke lekker en Sophie hoefde nu niet meer om te vallen van de honger. Eenmaal in het park aangekomen snapten we al snel waarom je entree moest betalen. Wat was dat een mooi park! Johannes heeft zelfs 3 nieuwe soorten getwitched! Voor Sophie zorgden vooral de vele tempels voor het nodige vermaak. Voor Johannes natuurlijk ook! Vanuit het park liepen we langs de verboden stad en beklommen we de berg die daar tegenover lag. Op deze berg staan een aantal pagoden, die gebouwd zijn om over de verboden stad uit te kijken. De entree die je hiervoor betaalt is voor China vrij duur (2 Euro de man) maar dat komt omdat de pagoden nog niet helemaal klaar zijn en dus ook nog niet afbetaald zijn. Het uitzicht is de entreeprijs wel dubbel en dwars waard!
Op de weg terug liepen we door de hutongs (een net werk van stegen met overal kleine huisjes waar de plaatselijke bevolking leeft en het leven op straat gebeurt (de lasser werkt bijvoorbeeld midden op straat omdat de stoep toch wel vol met spullen staat), en na een stuk lopen gingen we maar een huisje tussen de Drum en Bell Tower in, omdat we dachten dat we hier konden eten, maar er waren 3 verschillende mensen nodig om dit te bevestigen. Bestellen bleek even lastig, want uit de kaart vol Chinese tekens werden we niet echt wijs. Uiteindelijk zochten de mensen zelf het eten voor ons uit en konden we genieten van heerlijke kip, rund en gebakken rijst. Wat hebben wij daar moeten lachen en die mensen daar om ons waarschijnlijk ook. Hierna zijn we via een supermarkt (om een fles water van 1,555 L water te kopen) naar ons hostel gegaan. Thuis zijn we instant gecollapst en waren we niet eens in staat om dit verhaaltje tot een einde te brengen.

Op dag 2 stonden we om 6 uur op dankzij Sophie's innerlijke wekker. Ons doel was een ander deel van Beihai park, in dit deel staat een heel erg mooie witte pagode op een berg. Helaas moesten we een flink stuk lopen naar de ingang. Het ochtendritueel van de pekinezen was wel erg leuk te zien. In het park werd dat nog leuker met openbare Kung Fu, Dans, Yoga en Zwaardlessen. Het pluspunt was dat we het park voor ons zelf hadden (op een vissende en een fluit spelende Chinees na), het minpunt dat de pagode zelf nog niet open was. Daarna zijn we naar de Verboden stad gegaan, en konden we precies toen het open ging naar binnen. Heel eventjes hadden we de straatjes voor onszelf en konden we heerlijk rustig rondlopen. Hoe langer we er bleven, hoe drukker het werd, tot er na een uur een paar duizend fotograferende chinezen om ons heen stonden (niet overdreven). Na een paar uur op en neer lopen wilden we wat rust, en we dachten dat we op het grootste plein van de wereld wat meer ruimte zouden hebben. Helaas pindakaas, daaaamn wat een druk plein. Wel echt indrukwekkend, al was het jammer dat ze het Mao-gebouw (Chinezen schuiven graag aan achter een paar honderd meter lange rij, wij liever niet) er midden op gezet hebben, want dat haalt het effect er wel een beetje vanaf. Vervolgens op de metro gesprongen naar de Lama tempel (de grootste boeddhistische tempel van Beijing). Die bleek nog moeilijk te vinden, maar gelukkig hebben we op onze omweg nog wel een uitgebreide lunch gescoord van 50 hele centen (en ook nog eens superlekker). Bij Lama tempel moet je je een stuk of 25 tempels voorstellen, met pleinen ertussen en kampvuren van wierrook, een sandalwood Boeddha van 18 meter, en een stel monniken die er tussendoor lopen. Wij hebben ons goed vermaakt, en zijn daarna maar even naar het hostel gegaan om een trip naar de Chinese muur te boeken (morgen, yayyy!) en even op bed te liggen om te bloggen.

Groetjes vanuit Beijing!

Johannes en Sophie