Hoi!

'Nog maar 5,5 uur', als je die woorden uit je mond hoort komen weet je dat je al veel te lang in de trein zit. Maarja, het is wel zo, nog maar een paar uurtjes en dan zijn we op bestemming (of nouja, in de stad voor de stad waar ons dorp in de buurt ligt). Daarna met de taxi naar ons hotel, we hopen er om middernacht te zijn.
Maar eerst even het begin van deze blogupdate, dus het einde van de vorige. We zijn een echte man en vrouw geworden op de muur en daarvoor stonden we voor een gesloten Tempel van de Hemel. De dag nadat we naar de muur gingen lag het dus voor de hand om nog eens naar die tempel te gaan. Deze keer in de ochtend, zodat hij zeker niet gesloten zou zijn. Eenmaal daar aangekomen zagen we wel dat het de dubbele moeite waard was geweest. Deze tempel is geheel anders dan de tempels die we tot nu toe gezien hebben en ondanks de hordes Chinese toeristen was het een mooie met een prachtig park eromheen. Zoals we al bij eerdere hordes Chinezen hebben ondervonden, zijn wij naast de tempels ook een toeristische attractie en zijn ze niet te verlegen om samen met ons op de foto te gaan. De teller staat inmiddels op 9 foto's. Op de terugweg zijn we weer eens door de Hutongs gelopen en lekker Chinese pannenkoeken geluncht voor 15 cent pp, maar wel verdwaald en dus na een uur weer precies uitgekomen waar we begonnen waren. Uiteindelijk even de laatste puntjes op de i gezet bij ons hotel, en nog even wat gegeten bij ons restaurantje van de eerst dag (deze keer geheel zelfstandig besteld! :D), het was weer superlekker!

Daarna begonnen we aan de langste reis van onze vakantie (nog langer dan de vliegreis)... 17:00 vertrokken we richting de metro om vervolgens na een lange tocht te voet precies op tijd aan te komen op een overweldigend groot, druk en verwarrend station. In de wachthal vonden we onszelf terug samen met een paar duizend Chinezen en onze eerste gedachte was: 'Ik ga nooit meer klagen over de NS.' Nadat wij samen met de Chinamannen en -vrouwen en twee Franse lotgenoten door een poortje gedreven werden en over de wagons verdeeld werden, zagen we dat de hardseet geen houten bankje was met kippen. Het leek meer op een veewagon met een paar redelijke stoelen. Gelukkig hadden wij plaatsen gereserveerd, maar aangezien we net zo gastvrij zijn als de Chinezen zelf zaten we al snel met 7 man op 4 stoelen. Het was zo eigenlijk best gezellig!
Toen we een uur onderweg waren veranderde de stemming echter... Het werd steeds warmer, het zweet liep in steeds meer druppels van ons gezicht en er kwamen steeds meer halfnaakte Chinamannen bij. Er werd steeds harder geschreeuwd en geroepen en op een gegeven moment werden de verkopers de weg versperd. Een hele scheldorkaan barstte op ze los en zelfs baby's werden als blokkade gebruikt. Ons treinstel was zo goed als gekaapt... Voor de mensen die niet veel Aziaten kennen; ze worden absoluut niet snel boos, maar als het gebeurt dan weten wij nu hoe het eruit ziet. Met de hulp van Johannes de Ariër die toch wel sjans heeft met alle Chinagirls, konden twee giechelende engels-sprekende meisjes ons uitleggen wat er aan de hand was; de airco was stuk en ze hadden honger. Na lang gezanik heeft een kerel met gereedschap de airco gefixt, en was iedereen weer happy (totdat het TE koud werd, want toen begon het weer opnieuw). Verder is het tot nu toe een best relaxte treinreis.... we hebben geleerd dat Chinezen teringveel eten meenemen en dat graag uitdelen aan de buren (Johannes heeft al KFC, koek en nog meer koek gescoord van VIER VERSCHILLENDE MEISJES!)... behalve de KFC is er toch nog één dode maar toch nog helemaal intacte kip voorbij gekomen (incl. nare geurtjes).. en niet te vergeten, het uizicht wordt elke kilometer mooier (en als je er al bijna 2135 kilometer op hebt zitten betekent dat dat je een prachtig -smogloos- uitzicht hebt). We hebben in ieder geval weer veel nieuwe vrienden, en een heerlijke ervaring erbij.

Helaas pindaskaas, weinig 27 uur; het zijn er uiteindelijk een dikke 29 geworden. Wat in de bonusronde betekende dat de taxi al weg was, en wij met onze Franse matties (Vincent en Marie) mee naar hun hotel zijn gegaan om vervolgens samen op één bed in een slaapzaal te liggen, achja, moet kunnen. Wat wel een pluspunt is aan de vertraging is dat we nog vrienden hebben gemaakt met Tongtong en Zhan Di (en hun minions), die ongeveer vijf woorden Engels spraken, maar nu wel het zweephandje kunnen (dankzij Johannes).

Hoe dit avontuur afloopt lezen jullie de volgende keer, want wij gaan genieten van onze avond.

Groetjes!